Feestje vanmiddag

Trouwens ik maak er gewoon een feestje van en open een fles rosé die ik - niet gekoeld hoor ik Jelmer in gedachten zeggen - ruim in een glas voor me inschenk en omdat bij een feestje chips horen pak ik daar ook nog een schaaltje van. Het is klokslag zes uur als ik er lekker buiten bij ga zitten op hetzelfde stoeltje waar ik aan het tafeltje een paar uur garnalen heb zitten schoonmaken. Die liggen nu in de vriezer, de kip ook. Canella is vast bang dat ik haar ook invries of klein maak of wat dan ook, want ze is banger van mij dan ooit. En daar komt mijn frustratie van dit moment om de hoek kijken.

Vanmiddag even na twee uur, zat ik op de bank om wat te rusten nadat ik terug was van de boodschappen, toen een grote vlieg voortdurend langs me heen scheerde met dat typische hoge jankgeluid. Na bijna een half uur, sla ik in de wilde weg naar die vlieg, met de handdoek waarop Canella op de bank mag liggen, en verderop in de kamer achter de bank hoorde ik mijn hondje krassend met zijn nageltjes over de houten vloer opstaan en weglopen. Ik dacht dat ze al buiten was. “Schijtbeest” zei ik binnensmonds, want hiermee was mijn rustig half uurtje wel voorbij. Het was half drie en ik ging op het terras de kip schoon te maken en daarna de garnalen. 

Om half drie liep onze hond naar het benedenterras en tegen vier uur liep ik daarheen en ik riep haar steeds met haar lievelingswoordjes. Ze volgde me terug naar boven en toen gaf ik haar daar een schoongemaakte garnaal die ze dankbaar oppeuzelde, waarna ze weer naar beneden sloop. Ik wenste ze ter plekke een bui regen, maar de zon scheen en het was meer dan twintig graden. 

Rond zes uur, toen de boel gereed was en alles schoongemaakt liep ik nogmaals naar beneden en vroeg of ze mee naar boven kwam. Ze bleef liggen maar ze kwispelde. Toen ik de vraag herhaalde kwispelde ze niet meer, dus ik draaide me om en liep terug naar boven, waar ik nogmaals omkeek. Ze was me niet gevolgd!

Toen bouwde ik mijn feestje, want hondje, als je hier na negen jaar nog steeds bang bent voor mij, dan geef ik het gewoon op en doe ik geen moeite meer voor je. Jelmer komt zo thuis van zijn bridge, en als hij durft te vragen, waarom de afwas niet gedaan is, kijk, die mag dan bang worden voor mij. Ik nam nog een vol glas rosé. Toen Jelmer een uurtje later thuiskwam hebben we samen de fles leeggedronken. Hij had die middag niet gewonnen en ik was ook iets verloren.

Bokken schieten

Ik heb maar weer eens een bok geschoten; bij de geiten nog wel. 

De geitenkaas welteverstaan. 

We waren naar de markt een paar dorpen verderop om vis te halen. 

Jos reed met me mee en onze buurvrouw was met eigen auto en haar twee hondjes meegereden zodat ze na de boodschappen even verderop wat kon lopen met haar hondjes. 

Nadat ik de vis had gekocht liepen Jos en ik even naar wat andere kramen, waar niet veel bijzonders stond. Amper vijf kramen, waaronder dus de vis en vanuit mijn ooghoek zag ik een kraam met kaas, waarop een grote reclamefoto stond met geiten. 

Ik liep er toch even heen omdat ik wel wat geitenkaas wilde hebben. Maar dat zag ik zo gauw niet staan op die kraam. Er stond van alles. Kleine bakjes, pakjes, potjes en dan die rolletjes geitenkaas die ik wel ken. Ik vroeg die mevrouw of ze ook geitenkaas had, denkend aan kaas waar ze een stuk van een paar honderd gram van af konden snijden. 

De mevrouw keek me raar aan en plotseling wees ze met twee duimen naar achteren, naar de geiten op de grote foto. "Staan daar koeien op? Ik heb alleen maar geitenkaas hier", wijzend naar de etalage potjes, bakjes, pakjes en rolletjes. "Doet u mij maar zo'n rolletje", vroeg ik verbaasd dat er geen andere geitenkaas voorhanden is dan diezelfde die ik al jaren koop: "Deze büche?" vroeg ze ook nog? 

Wat mij bezielde die dag dat weet ik niet. Ik was ervan overtuigd dat het een gewone kaaskraam was geweest, waar ze ook geitenkaas verkochten. Raar marktje daar, klein ook, Maar vijf stalletjes waar ze ook nog onzin uitkraamden.

Lange dagen

Bij Simon zit overal muziek in en daarmee lijkt hij op zijn vader. Het is fijn een week bij mijn zoon te logeren. We zien elkaar veel te weinig. 

Dinsdag stond ik gelijk met hem op om precies vier uur. Snel ontbijtje maken om mee te nemen; fototoestel mee en water in kleine flesjes. Een appel en dat was het. 

Simon wacht tot ik instap en maant me tot spoed. Om kwart voor vijf moet hij inklokken. Het is een mooie rit, een leuke rit en vol met nieuwigheden. 

Om in een cabine van een vrachtwagen te zitten die achttien meter lang is, is al avontuurlijk, nadat ik me met twee treden van de trap ophijs om binnen te kunnen klauteren. 

Alles in de cabine is groot. De stoelen, de ruimte. Simon zit meer dan een meter van mij vandaan. Hij heeft een interessant dashboard met zoveel knopjes en bliepjes, dat hij wel een piloot lijkt. 

Mijn uitzicht is fantastisch. Ik kijk overal overheen. Bij een brug over het water zie ik water en niet alleen wat stukken van de reling. Bovendien kan ik buiten kijken. Over de auto’s heen. 

Mijn zoon rijdt en dat doet mij lui achterover zitten en rondkijken. 

Hij vertelt, welke rivier we passeren, welk gebouw daar staat of wordt gebouwd. 

Hij vertelt over de geschiedenis, de oorsprong, van steden en dorpen,  maar hij vertelt ook over de fouten van medeweggebruikers, en hoe hij die vaak moet corrigeren. 

Hij heeft met een bevriende collega dagelijks contact op de dagen dat beide werken. 

Ze hebben een grappige conversatie. Over “het front” als het over hun privéleven gaat; of over de “reddingswerkzaamheden”, die meestal aan het einde van de dag worden besproken. 

Vaak gaat het om inhaalmanoeuvres van meestal jongere automobilisten, jonger en midden dertigers dus, die zich als koningen op de weg begeven en die de vrachtwagen moet inhalen en daarna snel op de rem moet om niet met twee wielen in de afrit te belanden. 

Als het jongmens het niet haalt wordt zijn auto “gelanceerd” en kan er letsel ontstaan, waar alle truckers bedacht op moeten zijn. 

Die zijn zich ervan bewust dat ze de machine waarin ze rijden te allen tijde onder controle moeten hebben. Vaak is zo’n jongere bestuurder druk met zijn telefoon en slingert of remt, of let gewoon niet op terwijl ze wel tachtig rijden. 

Het was een interessante conversatie om te volgen. Het viel me op dat autobestuurders vaak fel en soms agressief reageren; en dat de vrachtwagenchauffeur kalm blijft. Moet blijven, de situatie mag niet uit de hand lopen. 

Het is hun vak; het zijn professionals. 

Die dag heb ik veel geleerd, en mijn zoon met bewondering gadegeslagen, toen hij met die lengte over een kleine brug een binnenstad moest inrijden tussen 

Mac Donalds en de HEMA en daar moest keren. Ik durfde maar amper te kijken.

Veertien uur na vertrek waren we om kwart voor zeven in de avond terug. We haalden onderweg naar zijn huis maar een frietje met een bamihap. 

Ik kon ook niet meer koken die avond.

      

BLOGS GEBOEKT

Eind november 2020 zijn al mijn blogs in boekvorm uitgegeven. Het is een mooi boek geworden met bijna 300 pagina's. Geen boek om in een keer uit te lezen. Wel om op uw nachtkastje te leggen en er af en toe een kort verhaaltje uit te lezen. Negentig of eenennegentig blogs en columns die over mijn passie voor tuinieren gaan, over mijn lepeltjesverzameling, over mijn mislukkingen en mijn winsten. Ze gaan over ons leven in de Dordogne, en over de pelgrims die hier overnachtten. Blogs over mijn man en over onze kinderen en kleinkinderen. Soms over de vakanties en zelfs even over de lock-down.

Bref, niks menselijks is mij vreemd.

Misschien schrijf ik wel weer nieuwe blogs. Het leven is er mooi genoeg voor, de tuin ook, maar misschien wil ik straks over heel andere dingen schrijven. Over mensen van vroeger wellicht.

Fijn dat u mijn blogs las. Bij Amazon.de, of Amazon.fr en it., of es. kunt u het boek bestellen. De titel is "Ongeschreven regels", zoals de laatste blog, die hier stond.

Onderstaand de foto. De onderste foto is natuurlijk van een paar winters geleden, maar ik heb die wel in mijn tuin gemaakt.

Tot ziens,

Jeanine Leytens

Berlijn gemist

Berlijn discrimineert me. We zijn niet welkom. Drie keer eerder hebben we een reis daarheen geboekt, twee keer zeiden ze dat het niet kon doorgaan, omdat de bus niet reed, of toevallig waren alle hotels dicht, zeiden ze dan. Een keer mochten we wel reizen, maar dan kunnen we weer nergens eten, zelfs niet in het hotel, dus voor drie dagen zelf eten meenemen? Toen ik wilde klagen bij Angela Merkel, zei men dat zij uit de lijst BB’ers (Bekende Berlijners) was gestapt en voortaan anoniem door het leven gaat. We wilden laatst met Kerstmis gaan en dan blijkt dat Merkel toevallig drie weken eerder is weggegaan, ja, ja.

Ik geloof er allemaal niks meer van; er is vast iets anders aan de hand, dat Berlijn ons niet wil zien. Is het omdat ik er een toeristenlepel wil halen met daarop het vrolijke Ampelmännchen? Dat vertederende stoplichtmannetje, dat meer aangeeft dan alleen doorrijden of stoppen? Het is volgens mij beroemder dan dat cheque punt Charlie, of is dat een film? Tja ik weet niet wat dat dan wel is, een betaalkaart of zo? 

Ik ben er immers nooit geweest en als ik er naar toe wil reizen dan is zelfs Macron in staat zijn land te sluiten zodat ik niet de grens over kan om naar Nederland te reizen met de auto, om daarna met de bus naar Berlijn te vertrekken voor drie dagen maar. Drie dagen is het maximum, want ik weet dat gasten niet langer goed blijven. Maar ook Nederland vaardigt zo nu en dan negatieve reisadviezen uit en dan kan ik van daaruit ook niet met een bus voor of achteruit. 

Bovendien, wat zou er gebeuren als ik in Berlijn zou kunnen aankomen en Merkel, pardon die stopte net voordat ik zou komen, maar misschien heeft iemand dat daar overgenomen? Wat zou er gebeuren als haar opvolger zijn land sluit en ik moet worden opgehaald met een vliegtuig? Welk vliegtuig? Mijn auto staat in Nederland waar ik ben uitgeschreven, dus die komen me niet halen. Air France dan misschien en dan moet ik blijven zitten tot in Parijs tot de treinen rijden en ik een keertje weer mee terug naar Nederland mag om mijn auto op te halen en dan naar huis reizen over drie landen, terwijl alle grenzen potdicht zijn? 

Drie keer is misschien scheepsrecht, maar geeft geen reisrecht. Ik heb drie keer geboekt en ben drie keer afgewezen. Als het zo moet, dan blijf ik wel thuis. Misschien ligt het niet aan Berlijn, want Macron sluit en opent ook zijn land naar goeddunken en Rutte in Nederland ook. 

Niks is meer belangrijk als je het zo bekijkt. Ik surf wel naar Berlijn en bezoek digitaal de highlights. Ik vind zelfs een winkeltje met mannekes. Aan dat vrolijke groene manneke op een lepeltje zal ik niet kunnen komen schat ik, falls es sie überhaupt gibt.

Groene  Ampelmann voor de toeristenwinkel in Berlijn; Karl-Liebknecht Strasse. Foto Wikimedia Commons

TOERIST IN GRONINGEN

De Martinitoren met op de voorgrond op het mooie plein de kermis die net van start was gegaan. 28 augustus. Visserijdagen? Vlootdagen? Andere Feestdagen?
Ik vroeg het aan de serveerster, die ons koffie gaf op het plein voor de toren van de kerk. Ze keek me vreemd aan, alsof ik het hoorde te weten. Ik wist het niet. Ze vertelde dat dit een feestdag was van de bevrijding. De bevrijding van de Tweede Wereldoorlog wel te verstaan. "Zo laat in augustus?" vroeg ik haar. "Ja hoor ze waren de laatsten", vulde ze aan. Ik wist dat Eindhoven 18 september 1944 werd bevrijd en vond ik het vreemd dat Groningen bijna een jaar later zou zijn bevrijd. Ik zocht het later op en vond de bevrijding van Groningen inderdaad als laatste in Nederland: van 14 tot 18 april 1945 en niet pas in augustus.

We liepen verder. Het prachtige gebouw verderop wilden we van binnen bekijken, maar ik schrok toen ik zag dat daarin een supermarkt is gevestigd. Aan de voorgevel staat een prachtig antiek standbeeld van een vrouw, met daaronder de bonus-aanbiedingen van de grootgrutter. Wat een aanfluiting. Dat beeld mag wel weg. "De Korenbeurs" heet die grootgrutter, maar dat is ook niet juist. Dit is de naam van het gebouw. Terug aan de andere kant gingen we het VVV-kantoor binnen. Met enige aarzeling. Liepen we wel goed? Dat lelijke blauwe gebouw wat mozaïek moet voorstellen. Wanstaltig en grof, om de woorden van Sikkom te gebruiken. Sikkom went snel aan het gebouw, want je kunt er lekker chillen op de trappen, schrijft hij op Facebook, iets waar iedere (jongere) Groninger, bij elke zonnestraal gebruik van maakt. Maar er is meer. Die Groninger, hoeft geen terrasstoel te pakken, waar een dure consumptie aan hangt. Hij kan een wietsigaret roken zonder op straat te worden gezet. Kortom een plek onder de zon om samen te zijn met anderen en vrij.

Het wanstaltige gebouw wordt hopelijk gesloopt, zoals voorzien. Leg er gras voor in de plaats, laat de trappen staan, want die zitten lekker. Maak een dusdanig groot en hoog terras, zet er desnoods een fontein op, zodat er wederom niks boven Groningen gaat. Maar, mooie stad Groningen, met je gouden waag, verstop nooit meer jullie mooie gebouwen achter een mislukt Gaudi-gebouw.

Terug in ons Gronings hotel, wat een Oude Smidse is in Westernieland. De volgende ochtend las ik in het Gronings dagblad iets van de festiviteiten rond de feestweek vanwege het Ontzet van Groningen in 1672! Daarop vroeg ik aan het jonge meisje dat onze ontbijtboel opruimde of ze iets weet over het Ontzet van Groningen. Ze keek verbaasd. "Nee", zei ze verschrikt. "Ik ken het Ontzet van Leiden, maar ik weet niet precies wanneer dat was, wel lang geleden". De Tweede Wereldoorlog was voor dit jong ding natuurlijk ook al lang geleden.

Leids Ontzet (1574, Tachtigjarige Oorlog); Gronings Ontzet (1672, nà de Tachtigjarige Oorlog). Die laatste had ik trouwens zelf fout. Die lange oorlog was van 1568 tot 1648 wat er bij mij ingesleten is, daarna waren het niet de Spanjaarden maar de bisschoppen die land wilden innemen of terugvorderen als bisdom. Met name een klein garnizoen uit Bourtange verijdelde dit, door harder het Wilhelmus te spelen als dat ze manschappen hadden en natuurlijk door de omringende moerassen onder water te zetten, waar doorheen de vijand vluchtte. Op 28 augustus 2022 is het Ontzet van Groningen vierhonderdvijftig jaar geleden.

Er mag, zoals de krant suggereert, veel meer bekendheid worden gegeven aan dit stukje geweldige geschiedenis. Te beginnen aan de Groningers zelf. Ik was ontzet.

  

EINDHOVEN vs BAYEUX

Via Bayeux

Bayeux heeft meer dan het zeventig meter lange tapijt, waarop de slag bij Hastings werd afgebeeld. De stad die in de Keltische tijd werd gesticht, werd in 890 verwoest door de Vikingen. Onder het bewind van Willem de Veroveraar werd gestart met de bouw van de kathedraal. In 1450 werd de stad belegerd door de troepen van Koning Karel VII, tijdens de honderdjarige revolutie. 

In de Tweede Wereldoorlog werd Bayeux opnieuw op de kaart gezet. Het was de eerste stad in Frankrijk die werd bevrijd en Charles de Gaulle hield daar zijn eerste toespraak in het bevrijde gebied. In Bayeux werd tijdelijk de regering gehuisvest, zodat Bayeux zelfs even de hoofdstad van Frankrijk was. 

Zouden de Eindhovenaren weten dat zowel Bayeux als Eindhoven als eerste stad in hun land werden bevrijd? Vast wel, want Eindhoven heeft niet alleen een Bayeuxstraat maar ieder jaar opnieuw in september organiseert de stichting “18 September Festival” een uitwisseling met Eindhovense scholieren en wielrenners die het bevrijdingsvuur in Bayeux gaan ophalen dat daar op 16 september wordt ontstoken. De wielrenners brengen deze vlam in twee dagen op de fiets mee terug naar Eindhoven! 

Een fietstocht die per auto van Eindhoven naar Bayeux via de Michelin routeplanner maar liefst 620 kilometer lang is. Deze route zou voor mij weken duren. Dwars door Lille, langs Amiens, waar ik zou stoppen bij die kathedraal, ik zou ook stoppen in Rouen en zeker in het artiestenstadje Honfleur, wanneer ik net de Europabrug over ben, als dat allemaal met de fiets kan. 

Dankzij mijn slechte fietsconditie dwaal ik slechts virtueel op deze druilerige meidag door het mooie Calvados, door de eeuwen heen, van plaats naar plaats. Van Hastings naar Bayeux. Ik luister naar een fragment van een hoorcollege over het tapijt van Bayeux dat emeritus hoogleraar middeleeuwse geschiedenis professor Piet Leupen gaf in 2009 en dat op dvd werd uitgebracht. 

Ik mijmer over wekenlange fietstochten door dit schitterende land, niet om een vuur op te halen vanwege lang vervlogen tijden maar om een toeristenlepel te halen. Over toeristische wegen laat Michelin me vanaf mijn woonplaats 538 kilometer rijden naar Bayeux. Het lepeltje moet. Vanwege het tapijt. Vanwege professor Leupen en vanwege de Eindhovense wielrenners. Zij hebben volgens mij allemaal een souvenir uit Bayeux en ik heb niet eens een lepeltje voor de verzameling, want de gefrustreerde en verregende route die we jaren daarvoor door dat gebied reden bracht ons te gehaast, langs de kusten van Normandië.

Ik heb trouwens niet eens een lepeltje uit Eindhoven. Bij mijn eerstvolgend bezoek aan Nederland kom ik naar Eindhoven. Dat zal dan net op woensdag 18 september zijn. 

Toeval natuurlijk.