VAKANTIE

Hoogzomer en eindelijk gaan wij op vakantie.

We zijn wel wekenlang bezig geweest om iets leuks te vinden waar we allemaal iets aan hebben en wat vooral betaalbaar is. Daarna volgde het wachten en de wekenlange voorbereidingen, maar dan eindelijk vonden we de juiste locatie en zijn we klaar voor vertrek.

Al het werk in onze tuinen laten we voor wat het is en dan zoeken we heil in een ander klimaat, aan zee, in de bergen of we bezoeken een mooie stad.

Is iedereen dan klaar met tuinieren? Niet helemaal. Sterker nog. We treffen allerlei maatregelen om onze tuinen al dan niet met een oppas achter te laten. We hopen dat het op tijd zal regenen en dat het niet te veel zal stormen tijdens onze afwezigheid. Ieder jaar weer weet het gras en onkruid juist in de vakantieweken extra hard te groeien. Onbegrijpelijk dat wat we niet zaaien, zo hard groeit als we weg zijn. Over siergrassen wil ik tenminste niks meer horen. Afijn, we zien het weer als we thuis zijn.

We vertoeven in een omgeving, waar we niets geven om onkruid en het soms zelfs mooi vinden. De blaassilene, langs de wegen. Blauwe bloemen tussen wuivend koren. Helmgras in de duinen. Geen zaadjes, geen stekjes, maar slenteren langs water of in een onbekende stad. Winkeltjes met van-alles-en-nog-wat, als het maar geen tuinornamenten zijn.


We zijn onze eigen tuinen natuurlijk niet echt beu.Trouwens ons werk ook niet en de eigen thuisomgeving is er altijd een om naar terug te verlangen, nadat we een paar weken in een andere taal hebben moeten ploeteren. Die steden blijken te druk en parkeren is daar een dagelijkse ellende. Steeds eten in een ander restaurant steeds die dure drankjes op verschillende terrasjes. Het ene hotel met dat slechte sanitair, die overvolle camping, waar de buurman zijn auto bijna tegen onze tent parkeerde. De files, en onze kibbelende kinderen in dat snikhete attractiepark, ten spijt, we stuurden een vrolijke vakantiekaart naar ons thuisfront.

De wolkbreuk boven onze, iets lekke, tent deerde ons echt niet, want we hebben immers vakantie. Thuis smaakt hoe dan ook de koffie beter. De vakantieweken vliegen om. Nog snel wat plaatjes schieten - waar we lachend op staan - voor thuis en dan nog wat souvenirs jagen, lanterfanten en puzzelen tegen de verveling. Gelukkig is daar de dag dat we weer naar huis mogen. In no-time is alles geruimd en ingepakt. Nog wat laatste files en wachttijden op onze vertrekdag, maar dan is daar eindelijk ons eigen huis weer met onze eigen tuin. 

Het was erg leuk, kijk maar naar de foto's, maar het is helemaal geweldig om weer in ons eigen domeintje rond te lopen. Heerlijk, om weer ontspannen thuis te kunnen tuinieren.

HET WONDER VAN WARFHUIZEN

HET WONDER VAN WARFHUIZEN

De pelgrim die na zijn ontbijt in onze refuge afscheid van ons nam vervolgde zijn voettocht tot Mont-de-Marsan, de hoofdstad van Landes (40). Van dit departement kocht ik enkele weken voor zijn komst een lepeltje van de heilige Saint-Vincent-de-Paul die daar geboren was. Het plaatsje heette tot 1828 Pouy. Daarna werd het stadje naar deze heilige vernoemd. We bezochten zijn geboortehuis en de hele kermis eromheen. De dames die kerk, huis plus park bestierden informeerden ons ongevraagd zeer uitgebreid. Saint-Vincent deed veel voor vrouwen, de armen en kinderen. Vooral voor zieken, zoals leprozen heeft hij zich ingezet. Saillant detail is dat deze heilige ooit zelf als slaaf werd verkocht en later, na zijn ontsnapping als aalmoezenier, bij de galeislaven ging werken. 

Op 27 september 1660 is deze Franse heilige op negenenzeventig jarige leeftijd overleden. Die dag in september is in Frankrijk de gedenkdag van Sint Vincentius. 

Veel meer is er over deze heilige niet te vinden, ware het niet dat in de Groninger Kluiskerk in Warfhuizen een standbeeld staat van deze heilige Vincent-de-Paul. Ik weet niet hoe dat beeld daar gekomen is. Voor pelgrims zal het geen geheim zijn dat Warfhuizen een katholiek bedevaartsoord is, wat overigens niets met St.-Vincent-de-Paul, of zijn beeltenis te maken heeft, maar met het daar in 2003 geplaatste Mariabeeld van beeldhouwer Muguel Moreno uit Sevilla. Het prachtige beeld dat naar Andalusisch voorbeeld is gemaakt heet: “Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin”. In 2001 werd in deze voormalig hervormde kerk een kluis en kapel gesticht. De kluis is een klein afgescheiden gedeelte in het gebouw dat in afzondering wordt bewoond door broeder Hugo, een heremiet. Een kluizenaar dus. Overigens is dit de jongste en enige kluizenarij in Nederland. Nadat het Mariabeeld geplaatst werd kwamen er Spanjaarden de afgelegen kerk in Noord-Groningen bezoeken, vanwege het prachtige bedroefde Mariabeeld van Moreno. Later kwamen er ook steeds meer Brabanders, Limburgers en Belgen naar de kluiskerk. Andere Nederlanders en andere nationaliteiten volgden hun voorbeeld. Het werd allengs drukker en slechts tien jaar nadat de kluiskerk werd gesticht is Warfhuizen een heus bedevaartsoord geworden. Dit wonder van Warfhuizen is op zijn minst wonderlijk te noemen.

Volgens Wikipedia wordt de feestdag van Saint-Vincent-de-Paul in Nederland gevierd in juli en daar is een vergissing gemaakt met Sint Vincentius die op 14 juli in 677 overleed. Deze heilige werd bijna duizend jaar eerder geboren in 607 als Merovinger graaf. Hij trouwde met Waltrudis en het echtpaar deed veel voor geloof en gemeenschap. De graaf stichtte op zijn eigen landgoed in Zinnik in Henegouwen een abdij en hij stichtte een abdij in Hautmont een plaatsje in departement Nord in Frankrijk. Zijn vrouw stichtte een klooster tussen Zinnik en Hautmont, dat zou uitgroeien tot de Waalse stad Bergen. De heilige gravin Waltrudis kreeg vier kinderen met de graaf en zij werd patroonheilige van de stad Bergen. Zinnik is bekend door het Belgisch arduin, een blauwige hardsteen; geliefd bij beeldhouwers, door de versteende fauna die vaak nog is terug te zien in de beelden die van de stenen zijn gemaakt. Deze fossielen, veelal schelpen komen uit de zeebodem.

De gedenkdag van Sint Vincentius is derhalve 14 juli in Nederland en België.

Het verhaal hield me wekenlang bezig en intussen heeft de pelgrim ook nog wel drie weken gelopen voor hij in Mont-de-Marsan aankwam.

BATAVIA

Flevoland, Lelystad, Batavia

Mijn manier om de toerist uit te hangen in Nederland is geen foto te maken van iets typisch uit die stad, maar wel de aanschaf van een toeristische theelepel. Meestal vind ik ze in het toeristenkantoor, tussen allerlei souvenirs, en hebben ze daar kennis van stad en streek die ik bezoek. Ik krijg er altijd een plattegrond en dan is mijn dag helemaal goed. Intussen heb ik al honderden lepeltjes en bescherm me tegen allerlei toeristenobjecten, die op enig moment in de kliko belanden.
De lepeltjes niet, die leg ik gewoon, als fotootjes weg.

De provincie Flevoland bestond nog niet toen ik op de basisschool zat. Intussen doet Flevoland goed mee. Mijn enige toeristenlepel uit Flevoland draagt de naam Batavia en deze lepel hoort misschien wel thuis tussen de reclamelepels, als hier het bijna nationale koopcentrum mee wordt bedoeld. Ik heb geen idee waar ik deze lepel vandaan heb.

Ik houd het er echter op dat zowel de lepel als de naam van het winkelcentrum genoemd zijn naar het beroemde schip dat in 1628 in Lelystad gebouwd werd en de naam Batavia droeg. Omdat Flevoland waterbouwkundig waarschijnlijk de meest belangrijke provincie is van Nederland, is zo'n lepel voor mij noodzaak. Voor mij een gemis dat ik geen enkele lepel heb die aan deze inpoldering en landaanwinst refereert. Met name van de Flevopolder, nog steeds het grootste kunstmatige eiland ter wereld. 

We bezochten kortgeleden de Afsluitdijk. En we bezochten het indrukwekkende standbeeld van Ir. Lely dat bij het monument op de Afsluitdijk is geplaatst. Ir. Lely was niet alleen een begenadigd ingenieur. Hij is maar liefst drie keer Minister van Waterstaat geweest, terwijl er nog van alles moest gebeuren voordat de Zuiderzeewet er eindelijk in 1918 doorkwam . Ik maakte een foto van het monument, maar een lepel over deze waterwerken vond ik niet. 

De Afsluitdijk trouwens, is geen dijk, maar een dam.